Saturday, June 03, 2006

Μνήμη Αλεξ Μεσχισβίλι (1995-2006)

... the young men were waiting, a bunched group, heads down in the wind.
"Well, Vincent?" they said; and he stopped, and stopped singing.
They hit him in turn, beat him down to his knees, beat him bloodily down in the snow. They beat and kicked him for the sake of themselves, as he lay there face down, groaning. Then they ripped off his coat, emptied his pockets, threw him over a wall, and left him. He was insensible now from his wounds and the drink; the storm blew all night across him. He didn't stir again from the place where he lay; and in the morning he was frozen to death.
But the young men who had gathered in that winter ambush continued to live amongst us. I saw them often about the village: simple jokers, hard working, mild - the solid heads of families. They were not treated as outcasts, nor did they appear to live under any special stain. They belonged to the village and the village looked after them.

from "Cider with Rosie" (1959)
by Laurie Lee (1914-1997)


GAME OVER said...

Ο αρρωστημένος χυλός που αποκαλείται "Ελληνική (μόνο?) κοινωνία", εκπροσωπήθηκε επάξια σε συζήτηση χτες το βράδυ στην τηλεόραση... Ήταν όλοι εκεί: Οι ελειμματικοί γονείς που πέταγαν το μπαλάκι της δικής τους ανεπάρκειας σε όποιον το'πιανε, οι συνδικαλισταράδες της εκπαίδευσης με χυδαίο τσαμπουκά ψευτόμαγκα και την κασέτα να παίζει τα σουξέ τους των τελευταίων 20 ετών και οι δημοσιογράφοι με το ακουστικό στ' αυτί να ακούνε τα ratings και να χαίρονται, κάνοντας παράλληλα και τη δουλειά της αστυνομίας και μάλιστα με perfect timing: Το grand finale να συμπίπττει επιδέξια και θριαμβευτικά με το τέλος της σεζόν για να διατηρηθεί όλο το χειμώνα το ενδιαφέρον αμείωτο... Λοιπόν ποιός είπε οτι δεν υπάρχουν θεσμοί? Υπάρχει η τηλεόραση, που λειτουργεί πάνω στους νόμους της αγοράς (καλά κάνει). Τα βολέψαμε όλα, βρήκαμε και θεσμό, βρήκαμε από σπόντα και την ηθική του 21ου αιώνα: Είναι ο νόμος της αγοράς. Όσο για τα ξεπεσμένα Ελληνικά σχολεία του 2006, αυτά υπάρχουν εκεί μόνο για να μην αδειάζει ο τόπος!

Deepest Blue said...

Filboid-Studge, συγνώμη που γράφω για ένα τελείως άσχετο θέμα, δεν έχεις όμως e-mail και δεν ξέρω πώς αλλιώς να επικοινωνήσω μαζί σου.

Μόλις διάβασα τυχαία το post σου της 6ης Μαρτίου 2006, "Καθαρά Δευτέρα", με το διήγημα του Bradbury που -γράφεις ότι- σου το θύμισα. Πότε έγινε αυτό; Εγώ δεν το θυμάμαι καθόλου! Μήπως γνωριζόμαστε από κάπου ή γερνάω και ξεχνάω;
Και, σε κάθε περίπτωση, θέλω να ξέρω όλους τους αναγνώστες του Bradbury που υπάρχουν στην Ελλάδα!