Ερώτηση κρίσης: Πόσα και ποία τα μηνύματα της πινακίδας;
Friday, May 29, 2009
Η αβάσταχτη πολυσημία της αγλωσσίας!
Η παρακάτω ενημερωτική και προειδοποιητική πινακίδα ευρίσκεται σε γνωστό και δημοφιλές μπαρ της Αθήνας.
Ερώτηση κρίσης: Πόσα και ποία τα μηνύματα της πινακίδας;
Ερώτηση κρίσης: Πόσα και ποία τα μηνύματα της πινακίδας;
Friday, May 22, 2009
Κινηματογραφικό Quiz #6
Από ποίο φιλμ προέρχεται το ακόλουθο καρρέ;
και...
από ποίο φιλμ αυτό το καρρέ;
και...
από ποίο φιλμ αυτό το καρρέ;
Thursday, May 21, 2009
Wednesday, May 06, 2009
Friday, May 01, 2009
Ακούτε θέατρο; “We’ll hear a play!” (IV)
Ακούστε την «Δωδεκάτη Νύχτα» του William Shakespeare σε ηχογράφηση του 1961, με την Dorothy Tutin (1930-2001) στον διπλό ρόλο της Viola και του Cesario.
Διανομή
Orsino, Duke of Illyria, in love with Olivia ........ Derek Godfrey
Viola, sister to Sebastian, disguised manservant
to Orsino (Cesario), in love with the Duke ........ Dorothy Tutin
Sea Captain, friend to Viola ................................. John Barton
Olivia, a rich countess ............................................ Jill Balcon
Maria, Olivia’s woman .................................... Prunella Scales
Malvolio, proud servant to Olivia ..................... Tony Church
Sir Toby Belch, uncle to Olivia ..................... Patrick Wymark
Sir Andrew Aguecheek, friend to Sir Toby,
suitor to Olivia ............................................... Robert Eddison
Fabian, servant to Olivia ................................ David Coombes
Feste the Clown, servant to Olivia .......................... Peter Pears
Sebastian, brother to Viola ............................ Patrick Garland
Antonio, sea captain, friend to Sebastian ................... Peter Orr
Valentine, gentleman attending on the Duke ............. Ian Lang
Curio, gentleman attending on the Duke ...... Tony Whitehead
1/4: Act I, Scene 1, 2, 3, 4, 5
|
2/4: Act I, Scene 5 (conclusion), Act II, Scene 1, 2, 3
|
3/4: Act II, Scene 4, 5, Act III, Scene 1, 2, 3, 4
|
4/4: Act III, Scene 4 (conclusion), Act IV, Scene 1, 2, 3, Act V, Scene 1
|
Το πλήρες κείμενο της κωμωδίας εδώ:
http://shakespeare.mit.edu/twelfth_night/full.html
Friday, March 27, 2009
Κινηματογραφικό Quiz #3
Από ποίο φιλμ προέρχεται το ακόλουθο καρρέ;
και...
από ποίο φιλμ αυτό το καρρέ;
και...
από ποίο φιλμ αυτό το καρρέ;
Saturday, March 07, 2009
Ημέρα της Γυναίκας; Ράψτε κάνα πουκάμισο!
Η Gwen Watford διαβάζει το ποίημα “The Song of the Shirt” του Thomas Hood.
Ακούστε την:
The Song of the Shirt
by Thomas Hood (1799-1845)
With fingers weary and worn,
With eyelids heavy and red,
A woman sat, in unwomanly rags,
Plying her needle and thread--
Stitch! stitch! stitch!
In poverty, hunger, and dirt,
And still with a voice of dolorous pitch
She sang the «Song of the Shirt.»
«Work! work! work!
While the cock is crowing aloof!
And work--work--work,
Till the stars shine through the roof!
It's Oh! to be a slave
Along with the barbarous Turk,
Where woman has never a soul to save,
If this is Christian work!
«Work--work--work,
Till the brain begins to swim;
Work--work--work,
Till the eyes are heavy and dim!
Seam, and gusset, and band,
Band, and gusset, and seam,
Till over the buttons I fall asleep,
And sew them on in a dream!
«Oh, Men, with Sisters dear!
Oh, men, with Mothers and Wives!
It is not linen you're wearing out,
But human creatures' lives!
Stitch--stitch--stitch,
In poverty, hunger and dirt,
Sewing at once, with a double thread,
A Shroud as well as a Shirt.
«But why do I talk of Death?
That Phantom of grisly bone,
I hardly fear its terrible shape,
It seems so like my own--
It seems so like my own,
Because of the fasts I keep;
Oh, God! that bread should be so dear,
And flesh and blood so cheap!
«Work--work--work!
My labour never flags;
And what are its wages? A bed of straw,
A crust of bread--and rags.
That shatter'd roof--this naked floor--
A table--a broken chair--
And a wall so blank, my shadow I thank
For sometimes falling there!
«Work--work--work!
From weary chime to chime,
Work--work--work,
As prisoners work for crime!
Band, and gusset, and seam,
Seam, and gusset, and band,
Till the heart is sick, and the brain benumb'd.
As well as the weary hand.
«Work--work--work,
In the dull December light,
And work--work--work,
When the weather is warm and bright--
While underneath the eaves
The brooding swallows cling
As if to show me their sunny backs
And twit me with the spring.
«Oh! but to breathe the breath
Of the cowslip and primrose sweet--
With the sky above my head,
And the grass beneath my feet,
For only one short hour
To feel as I used to feel,
Before I knew the woes of want
And the walk that costs a meal!
«Oh! but for one short hour!
A respite however brief!
No blessed leisure for Love or Hope,
But only time for Grief!
A little weeping would ease my heart,
But in their briny bed
My tears must stop, for every drop
Hinders needle and thread!»
With fingers weary and worn,
With eyelids heavy and red,
A woman sat in unwomanly rags,
Plying her needle and thread--
Stitch! stitch! stitch!
In poverty, hunger, and dirt,
And still with a voice of dolorous pitch,--
Would that its tone could reach the Rich!--
She sang this «Song of the Shirt!»
Πηγή: Listen for Pleasure, Best Loved Verse, read by Gwen Watford and Richard Pasco, 2MC-1991
Ακούστε την:
|
The Song of the Shirt
by Thomas Hood (1799-1845)
With fingers weary and worn,
With eyelids heavy and red,
A woman sat, in unwomanly rags,
Plying her needle and thread--
Stitch! stitch! stitch!
In poverty, hunger, and dirt,
And still with a voice of dolorous pitch
She sang the «Song of the Shirt.»
«Work! work! work!
While the cock is crowing aloof!
And work--work--work,
Till the stars shine through the roof!
It's Oh! to be a slave
Along with the barbarous Turk,
Where woman has never a soul to save,
If this is Christian work!
«Work--work--work,
Till the brain begins to swim;
Work--work--work,
Till the eyes are heavy and dim!
Seam, and gusset, and band,
Band, and gusset, and seam,
Till over the buttons I fall asleep,
And sew them on in a dream!
«Oh, Men, with Sisters dear!
Oh, men, with Mothers and Wives!
It is not linen you're wearing out,
But human creatures' lives!
Stitch--stitch--stitch,
In poverty, hunger and dirt,
Sewing at once, with a double thread,
A Shroud as well as a Shirt.
«But why do I talk of Death?
That Phantom of grisly bone,
I hardly fear its terrible shape,
It seems so like my own--
It seems so like my own,
Because of the fasts I keep;
Oh, God! that bread should be so dear,
And flesh and blood so cheap!
«Work--work--work!
My labour never flags;
And what are its wages? A bed of straw,
A crust of bread--and rags.
That shatter'd roof--this naked floor--
A table--a broken chair--
And a wall so blank, my shadow I thank
For sometimes falling there!
«Work--work--work!
From weary chime to chime,
Work--work--work,
As prisoners work for crime!
Band, and gusset, and seam,
Seam, and gusset, and band,
Till the heart is sick, and the brain benumb'd.
As well as the weary hand.
«Work--work--work,
In the dull December light,
And work--work--work,
When the weather is warm and bright--
While underneath the eaves
The brooding swallows cling
As if to show me their sunny backs
And twit me with the spring.
«Oh! but to breathe the breath
Of the cowslip and primrose sweet--
With the sky above my head,
And the grass beneath my feet,
For only one short hour
To feel as I used to feel,
Before I knew the woes of want
And the walk that costs a meal!
«Oh! but for one short hour!
A respite however brief!
No blessed leisure for Love or Hope,
But only time for Grief!
A little weeping would ease my heart,
But in their briny bed
My tears must stop, for every drop
Hinders needle and thread!»
With fingers weary and worn,
With eyelids heavy and red,
A woman sat in unwomanly rags,
Plying her needle and thread--
Stitch! stitch! stitch!
In poverty, hunger, and dirt,
And still with a voice of dolorous pitch,--
Would that its tone could reach the Rich!--
She sang this «Song of the Shirt!»
Πηγή: Listen for Pleasure, Best Loved Verse, read by Gwen Watford and Richard Pasco, 2MC-1991
Sunday, November 30, 2008
What’s in a name?
Πινακίδες του εργοταξίου κατασκευής του 6ου & 7ου ΤΕΕ Αθήνας.
Το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, ο Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων και οι αναφερόμενοι στην πινακίδα Μηχανικοί
ασπάζονται προφανώς την άποψη του Βάρδου και επικεντρώνονται στην ουσία και όχι στό όνομα.
Είτε πείτε "σκυρόδεμα" (ορθόν), είτε "σκυρόδερμα" (λάθος), δεν έχει (δυστυχώς) σημασία.
Εχει την απαιτούμενη αντοχή; Αυτό μετράει!
Πέστε το "μπετό" να συνεννογιόμαστε!
Σημειώνεται ότι το εργοτάξιο ευρίσκεται σε περίοπτη θέση, κάτω από την πλατεία Μαβίλη, και καταλαμβάνει μεγάλο μέρος του τετραγώνου Μιχαλακοπούλου-Ξενίας-Εβρου-Νέστου.
Το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, ο Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων και οι αναφερόμενοι στην πινακίδα Μηχανικοί
ασπάζονται προφανώς την άποψη του Βάρδου και επικεντρώνονται στην ουσία και όχι στό όνομα.
Είτε πείτε "σκυρόδεμα" (ορθόν), είτε "σκυρόδερμα" (λάθος), δεν έχει (δυστυχώς) σημασία.
Εχει την απαιτούμενη αντοχή; Αυτό μετράει!
Πέστε το "μπετό" να συνεννογιόμαστε!
Σημειώνεται ότι το εργοτάξιο ευρίσκεται σε περίοπτη θέση, κάτω από την πλατεία Μαβίλη, και καταλαμβάνει μεγάλο μέρος του τετραγώνου Μιχαλακοπούλου-Ξενίας-Εβρου-Νέστου.
Friday, November 28, 2008
Thursday, November 27, 2008
Sunday, August 03, 2008
Ηχητικό Quiz #9: Ποίος διαβάζει;
Ακούστε το ποίημα του Thomas Hardy “Timing Her”. Διαβάζει/ερμηνεύει ένας εξαίρετος Ουαλλός ηθοποιός. Ποίος;
Διάρκεια: 1:37
Timing Her
by Thomas Hardy (1840-1928)
Lalage's coming:
Where is she now, O?
Turning to bow, O,
And smile, is she,
Just at parting,
Parting, parting,
As she is starting
To come to me?
Where is she now, O,
Now, and now, O,
Shadowing a bough, O,
Of hedge or tree
As she is rushing,
Rushing, rushing,
Gossamers brushing
To come to me?
Lalage's coming;
Where is she now, O;
Climbing the brow, O,
Of hills I see?
Yes, she is nearing,
Nearing, nearing,
Weather unfearing
To come to me.
Near is she now, O,
Now, and now, O;
Milk the rich cow, O,
Forward the tea;
Shake the down bed for her,
Linen sheets spread for her,
Drape round the head for her
Coming to me.
Lalage's coming,
She's nearer now, O,
End anyhow, O,
To-day's husbandry!
Would a gilt chair were mine,
Slippers of vair were mine,
Brushes for hair were mine
Of ivory!
What will she think, O,
She who's so comely,
Viewing how homely
A sort are we!
Nothing resplendent,
No prompt attendant,
Not one dependent
Pertaining to me!
Lalage's coming;
Where is she now, O?
Fain I'd avow, O,
Full honestly
Nought here's enough for her,
All is too rough for her,
Even my love for her
Poor in degree.
She's nearer now, O,
Still nearer now, O,
She 'tis, I vow, O,
Passing the lea.
Rush down to meet her there,
Call out and greet her there,
Never a sweeter there
Crossed to me!
Lalage's come; aye,
Come is she now, O! . . .
Does Heaven allow, O,
A meeting to be?
Yes, she is here now,
Here now, here now,
Nothing to fear now,
Here's Lalage!
|
Διάρκεια: 1:37
Timing Her
by Thomas Hardy (1840-1928)
Lalage's coming:
Where is she now, O?
Turning to bow, O,
And smile, is she,
Just at parting,
Parting, parting,
As she is starting
To come to me?
Where is she now, O,
Now, and now, O,
Shadowing a bough, O,
Of hedge or tree
As she is rushing,
Rushing, rushing,
Gossamers brushing
To come to me?
Lalage's coming;
Where is she now, O;
Climbing the brow, O,
Of hills I see?
Yes, she is nearing,
Nearing, nearing,
Weather unfearing
To come to me.
Near is she now, O,
Now, and now, O;
Milk the rich cow, O,
Forward the tea;
Shake the down bed for her,
Linen sheets spread for her,
Drape round the head for her
Coming to me.
Lalage's coming,
She's nearer now, O,
End anyhow, O,
To-day's husbandry!
Would a gilt chair were mine,
Slippers of vair were mine,
Brushes for hair were mine
Of ivory!
What will she think, O,
She who's so comely,
Viewing how homely
A sort are we!
Nothing resplendent,
No prompt attendant,
Not one dependent
Pertaining to me!
Lalage's coming;
Where is she now, O?
Fain I'd avow, O,
Full honestly
Nought here's enough for her,
All is too rough for her,
Even my love for her
Poor in degree.
She's nearer now, O,
Still nearer now, O,
She 'tis, I vow, O,
Passing the lea.
Rush down to meet her there,
Call out and greet her there,
Never a sweeter there
Crossed to me!
Lalage's come; aye,
Come is she now, O! . . .
Does Heaven allow, O,
A meeting to be?
Yes, she is here now,
Here now, here now,
Nothing to fear now,
Here's Lalage!
Sunday, April 20, 2008
Sunday, March 23, 2008
Ακούτε θέατρο; “We’ll hear the play!” (III)
Μνήμη Paul Scofield (1922-2008)
Ακούστε τον «Αμλετ, Πρίγκηπα της Δανίας» σε ηχογράφηση του 1955, με τον Paul Scofield στον κεντρικό ρόλο.
Διανομή
Claudius, King of Denmark .................. Roland Culver
Hamlet, son to the late King, and nephew to the present ............................................... Paul Scofield
Polonius, Lord Chamberlain ................ Charles Heslor
Horatio, friend to Hamlet .................... Edward De Souza
Laertes, son of Polonius ...................... Donald Houston
Voltemand, a courtier ......................... Richard Dare
Rosencrantz, a courtier ....................... Charles Gray
Guildenstern, a courtier ....................... P. G. Stephens
Osric, a courtier ................................... Christopher Guinee
A Gentleman of the court ..................... Richard Dare
A Priest ................................................ Eric Jones
Marcellus, an officer ............................. Peter Bayliss
Bernardo, an officer .............................. Eric Jones
Francisco, a soldier .............................. John Warner
Reynaldo, servant to Polonius .............. Christopher Guinee
1st Player and Player King .................... Robert Eddison
1st Grave-digger ................................... Esmond Knight
Fortinbras, Prince of Norway ................ Barry Ingham
A Captain .............................................. Peter Bayliss
Getrude, Queen of Denmark and mother to Hamlet .................................................. Diana Wynyard
Ghost of Hamlet’s father ........................ Wilfrid Lawson
2nd Player and Player Queen ................ Aubrey Woods
2nd Grave-digger .................................. Aubrey Woods
A Sailor ................................................. John Warner
English Ambassador ............................... Richard Dare
Ophelia .................................................. Zena Walker
1/8: Act I, Scene 1, 2, 3
Διάρκεια: 29:18
2/8: Act I, Scene 4, 5, Act II, Scene 1
Διάρκεια: 28:38
3/8: Act II, Scene 2
Διάρκεια: 30:07
4/8: Act III, Scene 1, 2
Διάρκεια: 30:07
5/8: Act III, Scene 3, 4, Act IV, Scene 1, 2, 3
Διάρκεια: 25:24
6/8: Act IV, Scene 4, 5, 6, 7
Διάρκεια: 27:19
7/8: Act V, Scene 1
Διάρκεια: 15:36
8/8: Act V, Scene 2
Διάρκεια: 22:11
Το πλήρες κείμενο της τραγωδίας εδώ: http://shakespeare.mit.edu/hamlet/full.html
Ακούστε τον «Αμλετ, Πρίγκηπα της Δανίας» σε ηχογράφηση του 1955, με τον Paul Scofield στον κεντρικό ρόλο.
Διανομή
Claudius, King of Denmark .................. Roland Culver
Hamlet, son to the late King, and nephew to the present ............................................... Paul Scofield
Polonius, Lord Chamberlain ................ Charles Heslor
Horatio, friend to Hamlet .................... Edward De Souza
Laertes, son of Polonius ...................... Donald Houston
Voltemand, a courtier ......................... Richard Dare
Rosencrantz, a courtier ....................... Charles Gray
Guildenstern, a courtier ....................... P. G. Stephens
Osric, a courtier ................................... Christopher Guinee
A Gentleman of the court ..................... Richard Dare
A Priest ................................................ Eric Jones
Marcellus, an officer ............................. Peter Bayliss
Bernardo, an officer .............................. Eric Jones
Francisco, a soldier .............................. John Warner
Reynaldo, servant to Polonius .............. Christopher Guinee
1st Player and Player King .................... Robert Eddison
1st Grave-digger ................................... Esmond Knight
Fortinbras, Prince of Norway ................ Barry Ingham
A Captain .............................................. Peter Bayliss
Getrude, Queen of Denmark and mother to Hamlet .................................................. Diana Wynyard
Ghost of Hamlet’s father ........................ Wilfrid Lawson
2nd Player and Player Queen ................ Aubrey Woods
2nd Grave-digger .................................. Aubrey Woods
A Sailor ................................................. John Warner
English Ambassador ............................... Richard Dare
Ophelia .................................................. Zena Walker
1/8: Act I, Scene 1, 2, 3
|
2/8: Act I, Scene 4, 5, Act II, Scene 1
|
3/8: Act II, Scene 2
|
4/8: Act III, Scene 1, 2
|
5/8: Act III, Scene 3, 4, Act IV, Scene 1, 2, 3
|
6/8: Act IV, Scene 4, 5, 6, 7
|
7/8: Act V, Scene 1
|
8/8: Act V, Scene 2
|
Το πλήρες κείμενο της τραγωδίας εδώ: http://shakespeare.mit.edu/hamlet/full.html
Saturday, December 15, 2007
Ακούτε θέατρο; “We’ll hear a play!” (II)
Ακούστε την τραγωδία «Μακμπέθ» σε ηχογράφηση του 1988, με τον Denis Quilley (1927-2003) και την Hannah Gordon (1941-) στους κεντρικούς ρόλους.
Διανομή
Macbeth, Thane of Glamis and Cawdor.....Denis Quilley
Lady Macbeth, his wife.............................Hannah Gordon
Macduff, Thane of Fife..............................John Rowe
Duncan, King of Scotland..........................Clifford Rose
Banquo, Thane of Lochaber......................Nigel Terry
Ross, nobleman of Scotland......................Sean Barrett
Malcolm, elder son of Duncan...................Stuart Organ
Donalbain, younger son of Duncan............Richard Hew
Lennox, nobleman of Scotland..................Geoffrey Collins
Menteith, nobleman of Scotland................James Bryce
Angus, nobleman of Scotland....................David Peart
Fleance, son of Banquo..............................Elizabeth Lindsay
Porter.......................................................John Hollis
Lady Macduff............................................Jane Knowles
First Witch................................................Carole Boyd
Second Witch............................................Susan Brown
Third Witch...............................................Pauline Siddle
1/4
|
2/4
|
3/4
|
4/4
|
Το πλήρες κείμενο της τραγωδίας εδώ: http://shakespeare.mit.edu/macbeth/full.html
Ο Filboid Studge θυμίζει στους πολυπληθείς θεατρόφιλους επισκέπτες ότι δεν πρέπει να αναφέρεται μεγαλοφώνως ούτε το όνομα του τραγικού ήρωα, ούτε ο τίτλος της τραγωδίας. Περισσότερες πληροφορίες εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/Macbeth#The_.22Scottish_Play.22
Για την πρόσθετη ασφάλειά σας παρακαλείσθε επίσης να αποφεύγετε την απαγγελία στίχων από το έργο. Από μέσα σας!
Saturday, December 08, 2007
Ακούτε θέατρο; "We'll hear a play!"
Ακούστε την «Τραγωδία του Βασιλιά Ληρ» σε ηχογράφηση του 1994, με τον John Gielgud (1904-2000), στον κεντρικό ρόλο.
John Gielgud and the Renaissance Theatre Company in “The Tragedy of King Lear”
Διανομή (με την σειρά που ακούγονται)
Kent.................................Keith Michell
Cloucester.......................Richard Briers
Edmond..........................Kenneth Branagh
Lear................................John Gielgud
Goneril........................... Judi Dench
Cordelia.......................... Emma Thompson
Regan............................. Eileen Atkins
Albany........................... John Shrapnel
Cornwall......................... Robert Stephens
Burgundy....................... Denis Quilley
France............................ Derek Jacobi
Edgar.............................. Iain Glen
Oswald............................ Bob Hoskins
Knight............................. Simon Russell Beale
Fool................................ Michael Williams
First Gentleman.............. Nickolas Grace
Curan.............................. Sam Dastor
Servant........................... Harry Towb
Old Man.......................... Maurice Denham
First Messenger.............. Bernard Cribbins
Second Gentleman.......... Matthew Morgan
Second Messenger.......... Nicholas Boulton
Captain........................... Sam Dastor
Herald............................ Peter Hall
1/6: Act I, Scene 1, 2
|
2/6: Act I, Scene 3, 4, 5, Act II, Scene 1, 2
|
3/6: Act II, Scene 2 (conclusion), Act III, Scene 1, 2
|
4/6: Act III, Scene 3, 4, 5, 6, 7, Act IV, Scene 1, 2
|
5/6: Act IV, Scene 3, 4, 5, 6
|
6/6: Act V, Scene 1, 2, 3
|
Το πλήρες κείμενο της τραγωδίας εδώ: http://shakespeare.mit.edu/lear/full.html
Friday, December 07, 2007
Φυλάκιση 1 ή 2 ετών σε ανεγκέφαλους διαφημιστές!
Αν η πρόκληση ζημιών επί των πινακίδων οδοσήμανσης επιφέρει ποινή φυλάκισης ενός ή δύο ετών,
τότε η παραποίηση των ενημερωτικών πινακίδων του Μετρό για διαφημιστικούς λόγους, πέραν της απίστευτης σύγχυσης, ποία ποινή πρέπει να επιφέρει;
Φωτογραφία διαφήμισης κινητού τηλεφώνου της Sony Ericsson σε συρμό του Μετρό της γραμμής Αιγάλεω/Αεροδρόμιο (05/12/2007).
Σημειώνεται ότι η διαφήμιση έχει το σχήμα των πινακίδων των διαδρομών του Μετρό και ότι είναι ανηρτημένη ακριβώς δίπλα απ’ αυτές.
Ο Filboid Studge προτείνει την επέκταση της ποινής και στους υπεύθυνους του Μετρό που επέτρεψαν την ανάρτηση της σκοταδιστικής διαφήμισης.
Εσείς;
τότε η παραποίηση των ενημερωτικών πινακίδων του Μετρό για διαφημιστικούς λόγους, πέραν της απίστευτης σύγχυσης, ποία ποινή πρέπει να επιφέρει;
Φωτογραφία διαφήμισης κινητού τηλεφώνου της Sony Ericsson σε συρμό του Μετρό της γραμμής Αιγάλεω/Αεροδρόμιο (05/12/2007).
Σημειώνεται ότι η διαφήμιση έχει το σχήμα των πινακίδων των διαδρομών του Μετρό και ότι είναι ανηρτημένη ακριβώς δίπλα απ’ αυτές.
Ο Filboid Studge προτείνει την επέκταση της ποινής και στους υπεύθυνους του Μετρό που επέτρεψαν την ανάρτηση της σκοταδιστικής διαφήμισης.
Εσείς;
Tuesday, November 20, 2007
Ηχητικό Quiz #8: Για θεατρόφιλους!
Ακούστε τον Patrick Wymark στον εναρκτήριο μονόλογο μιας τραγωδίας του William Shakespeare. Ποίας;
Διάρκεια: 1:49
|
Διάρκεια: 1:49
Tuesday, October 30, 2007
Ομως εμείς δεν είχαμε...
Ο Μάνος Κατράκης και η Ειρήνη Παππά διαβάζουν αποσπάσματα από «Το Αξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη.
Μάνος Κατράκης: Η Πορεία προς το Μέτωπο
Διάρκεια: 3:22
Ξημερώνοντας τ’ Αγιαννιού, με την αύριο των Φώτων, λάβαμε τη διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες. Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που κρατούσανε ως τότε οι Αρτινοί, από Χειμάρα ως Τεπελένι. Λόγω που εκείνοι πολεμούσανε απ’ την πρώτη μέρα, συνέχεια, κι είχαν μείνει σκεδόν οι μισοί και δεν αντέχανε άλλο.
......
Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ’ τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου, φορές, εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο. Επειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας. Και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ’ ένα μικρό δαδί, μία μία εμοιραζόμασταν τη σταφίδα. Ή φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες πολλές, όσο να τρέξουν τα αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο κι απ’ την κούραση ανυπόφερτο. Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα, σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο, πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ’ αερόπλανα. Επειδή ο Θεός δεν κάτεχε από στόχους ή τέτοια, κι όπως το ‘χε συνήθειο του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως.
......
Κι ότι ήμασταν σιμά πολύ στα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες, μήτε αρρώστους και γερούς, μήτε φτωχούς και πλούσιους, το καταλαβαίναμε. Γιατί κι ο βρόντος πέρα, κάτι σαν καταιγίδα πίσω απ’ τα βουνά, δυνάμωνε ολοένα....
Ύστερα και γιατί, ολοένα πιο συχνά, τύχαινε τώρα ν’ απαντούμε απ’ τ’ άλλο μέρος να’ ρχονται οι αργές οι συνοδείες με τους λαβωμένους. Όπου απιθώνανε χάμου τα φορεία οι νοσοκόμοι, με τον κόκκινο σταυρό στο περιβραχιόνιο, φτύνοντας μέσα στις παλάμες, και το μάτι τους άγριο για τσιγάρο. Κι οπού κατόπι, σαν ακούγανε για που τραβούσαμε, κουνούσαν το κεφάλι, αρχινώντας ιστορίες για σημεία και τέρατα. Όμως εμείς το μόνο που προσέχαμε ήταν εκείνες οι φωνές μέσα στα σκοτεινά, που ανέβαιναν, καυτές ακόμη από την πίσσα του βυθού ή το θειάφι: «Όι όι, μάνα μου», «όι όι, μάνα μου», και κάποτε, πιο σπάνια, ένα πνιχτό μουσούνισμα, ίδιο ροχαλητό, που ‘λεγαν, όσοι ξέρανε, είναι αυτός ο ρόγχος του θανάτου.
Ήταν φορές που εσέρνανε μαζί τους κι αιχμαλώτους, μόλις πιασμένους λίγες ώρες πριν, στα ξαφνικά γιουρούσια που κάναν τα περίπολα. Βρωμούσανε κρασί τα χνώτα τους, κι οι τσέπες τους γιομάτες κονσέρβα ή σοκολάτες. Όμως εμείς δεν είχαμε, ότι κομμένα τα γιοφύρια πίσω μας, και τα λίγα μουλάρια μας, κι εκείνα ανήμπορα μέσα στο χιόνι και στη γλιστράδα της λασπουριάς.
Τέλος, κάποια φορά, φανήκανε μακριά οι καπνοί που ανέβαιναν μεριές μεριές, κι οι πρώτες στον ορίζοντα κόκκινες, λαμπερές φωτοβολίδες.
Μάνος Κατράκης: Η Μεγάλη Εξοδος
Διάρκεια: 2:14
Τις ημέρες εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες, με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ’ ανοιχτό πουκάμισο, με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Όπου είχε κράτος κι εξουσία η Άνοιξη.
Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε συνήθειο να γιορτάζει τον άλλο Σηκωμό, τη μέρα πάλι εκείνη ορίσανε για την Έξοδο. Και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σαν σημαία, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες. Και ακολουθούσανε άντρες πολλοί, και γυναίκες, και λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια. Όπου έβλεπες άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές, που ‘λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα.
Τέτοιας λογής αποκοτιές, ωστόσο, μαθαίνοντες οι Άλλοι, σφόδρα ταράχθηκαν. Και φορές τρεις με το μάτι αναμετρώντας το έχει τους, λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες, με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μία πήχη φωτιά κάτω απ’ τα σίδερα, με τις μαύρες κάννες και τα δόντια του ήλιου. Όπου μήτε κλώνος μήτε ανθός, δάκρυο ποτέ δεν έβγαλαν. Και χτυπούσανε όπου να ‘ναι, σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση. Και η Άνοιξη ολοένα τους κυρίευε. Σαν να μην ήτανε άλλος δρόμος πάνω σ’ ολάκερη τη γη για να περάσει η Άνοιξη παρά μονάχα αυτός, και να τον είχαν πάρει αμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακριά, πέρ’ απ’ την άκρη της απελπισίας, τη Γαλήνη που έμελλαν να γίνουν, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες, και οι άντρες, και οι γυναίκες, και οι λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια.
Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα. Και θερίσανε πλήθος τα θηρία, και άλλους εμάζωξαν. Και την άλλη μέρα εστήσανε στον τοίχο τριάντα.
Μάνος Κατράκης: Προφητικόν
Διάρκεια: 3:22
Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν. Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ’ ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου. Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει. Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Που πρώτα θα κρατήσει τις αχτίδες του, σημάδι ότι καιρός να λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση. Και μετά θα μιλήσει, να πει: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;
-Βλέπω τα έθνη, άλλοτες αλαζονικά, παραδομένα στη σφήκα και στο ξινόχορτο.
-Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές Αυτοκρατόρων και Στρατηγών.
-Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των δικών τους πτωμάτων.
-Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων.
......
Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ’ ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου. Αλλά πριν, ιδού, θα περάσουν γενεές το αλέτρι τους πάνω στη στέρφα γης. Και κρυφά θα μετρήσουν την ανθρώπινη πραμάτεια τους οι Κυβερνήτες, κηρύσσοντας πολέμους. Όπου θα χορτασθούνε ο Χωροφύλακας και ο Στρατοδίκης. Αφήνοντας το χρυσάφι στους αφανείς, να εισπράξουν αυτοί τον μιστό της ύβρης και του μαρτυρίου. Και μεγάλα πλοία θ’ ανεβάσουν σημαίες, εμβατήρια θα πάρουν τους δρόμους, οι εξώστες να ράνουν με άνθη τον Νικητή. Που θα ζει στην οσμή των πτωμάτων. Και του λάκκου σιμά του το στόμα, το σκοτάδι θ’ ανοίγει στα μέτρα του, κράζοντας: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;
-Βλέπω τους Στρατοδίκες να καίνε σαν κεριά, στο μεγάλο τραπέζι της Αναστάσεως.
-Βλέπω τους Χωροφυλάκους να προσφέρουν το αίμα τους, θυσία στην καθαρότητα των ουρανών.
-Βλέπω τη διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών.
......
-Βλέπω ψηλά, μες στους αιθέρες, το Ερεχθείο των Πουλιών.
......
Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει. Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Αλλά πριν, ιδού, θα στενάξουν οι νέοι, και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει
......
Και θα ‘ρθουνε χρόνια χλωμά και αδύναμα μέσα στη γάζα. Και θα ‘χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας. Και θα ‘ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια. Τότε, μην έχοντας άλλη εξορία, που να θρηνήσει ο Ποιητής, την υγεία της καταιγίδας από τ’ ανοιχτά στήθη του αδειάζοντας, θα γυρίσει για να σταθεί στα ωραία μέσα ερείπια. Και τον πρώτο λόγο του ο στερνός των ανθρώπων θα πει, ν’ αψηλώσουν τα χόρτα, η γυναίκα στο πλάι του σαν αχτίδα του ήλιου να βγει. Και πάλι θα λατρέψει τη γυναίκα και θα την πλαγιάσει πάνου στα χόρτα καθώς που ετάχθη. Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!
Πηγή: Μίκη Θεοδωράκη ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ του Οδυσσέα Ελύτη (EMI 2MC)
Ειρήνη Παππά: Της Αγάπης Αίματα με Πορφύρωσαν
Διάρκεια: 1:13
ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ αίματα * με πορφύρωσαν
Και χαρές ανείδωτες * με σκιάσανε
Οξειδώθηκα μες στη * νοτιά των ανθρώπων
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο
Στ’ ανοιχτά του πέλαγου * με καρτέρεσαν
Με μπομπάρδες τρικάταρτες * και μου ρίξανε
Αμαρτία μου να ‘χα * κι εγώ μιαν αγάπη
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο
Τον Ιούλιο κάποτε * μισανοίξανε
Τα μεγάλα μάτια της * μες στα σπλάχνα μου
Την παρθένα ζωή μια * στιγμή να φωτίσουν
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο
Κι από τότε γύρισαν * καταπάνω μου
Των αιώνων όργητες * ξεφωνίζοντας
«Ο που σ’ είδε, στο αίμα * να ζει και στην πέτρα»
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο
Της πατρίδας μου πάλι * ομοιώθηκα
Μες στις πέτρες άνθισα * και μεγάλωσα
Των φονιάδων το αίμα * με φως ξεπληρώνω
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο
Πηγή: Ανθολόγιο Νέου Ελληνισμού
http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=267&author_id=9
Μάνος Κατράκης: Η Πορεία προς το Μέτωπο
Διάρκεια: 3:22
Ξημερώνοντας τ’ Αγιαννιού, με την αύριο των Φώτων, λάβαμε τη διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες. Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που κρατούσανε ως τότε οι Αρτινοί, από Χειμάρα ως Τεπελένι. Λόγω που εκείνοι πολεμούσανε απ’ την πρώτη μέρα, συνέχεια, κι είχαν μείνει σκεδόν οι μισοί και δεν αντέχανε άλλο.
......
Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ’ τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου, φορές, εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο. Επειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας. Και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ’ ένα μικρό δαδί, μία μία εμοιραζόμασταν τη σταφίδα. Ή φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες πολλές, όσο να τρέξουν τα αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο κι απ’ την κούραση ανυπόφερτο. Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα, σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο, πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ’ αερόπλανα. Επειδή ο Θεός δεν κάτεχε από στόχους ή τέτοια, κι όπως το ‘χε συνήθειο του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως.
......
Κι ότι ήμασταν σιμά πολύ στα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες, μήτε αρρώστους και γερούς, μήτε φτωχούς και πλούσιους, το καταλαβαίναμε. Γιατί κι ο βρόντος πέρα, κάτι σαν καταιγίδα πίσω απ’ τα βουνά, δυνάμωνε ολοένα....
Ύστερα και γιατί, ολοένα πιο συχνά, τύχαινε τώρα ν’ απαντούμε απ’ τ’ άλλο μέρος να’ ρχονται οι αργές οι συνοδείες με τους λαβωμένους. Όπου απιθώνανε χάμου τα φορεία οι νοσοκόμοι, με τον κόκκινο σταυρό στο περιβραχιόνιο, φτύνοντας μέσα στις παλάμες, και το μάτι τους άγριο για τσιγάρο. Κι οπού κατόπι, σαν ακούγανε για που τραβούσαμε, κουνούσαν το κεφάλι, αρχινώντας ιστορίες για σημεία και τέρατα. Όμως εμείς το μόνο που προσέχαμε ήταν εκείνες οι φωνές μέσα στα σκοτεινά, που ανέβαιναν, καυτές ακόμη από την πίσσα του βυθού ή το θειάφι: «Όι όι, μάνα μου», «όι όι, μάνα μου», και κάποτε, πιο σπάνια, ένα πνιχτό μουσούνισμα, ίδιο ροχαλητό, που ‘λεγαν, όσοι ξέρανε, είναι αυτός ο ρόγχος του θανάτου.
Ήταν φορές που εσέρνανε μαζί τους κι αιχμαλώτους, μόλις πιασμένους λίγες ώρες πριν, στα ξαφνικά γιουρούσια που κάναν τα περίπολα. Βρωμούσανε κρασί τα χνώτα τους, κι οι τσέπες τους γιομάτες κονσέρβα ή σοκολάτες. Όμως εμείς δεν είχαμε, ότι κομμένα τα γιοφύρια πίσω μας, και τα λίγα μουλάρια μας, κι εκείνα ανήμπορα μέσα στο χιόνι και στη γλιστράδα της λασπουριάς.
Τέλος, κάποια φορά, φανήκανε μακριά οι καπνοί που ανέβαιναν μεριές μεριές, κι οι πρώτες στον ορίζοντα κόκκινες, λαμπερές φωτοβολίδες.
Μάνος Κατράκης: Η Μεγάλη Εξοδος
Διάρκεια: 2:14
Τις ημέρες εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες, με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ’ ανοιχτό πουκάμισο, με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Όπου είχε κράτος κι εξουσία η Άνοιξη.
Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε συνήθειο να γιορτάζει τον άλλο Σηκωμό, τη μέρα πάλι εκείνη ορίσανε για την Έξοδο. Και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σαν σημαία, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες. Και ακολουθούσανε άντρες πολλοί, και γυναίκες, και λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια. Όπου έβλεπες άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές, που ‘λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα.
Τέτοιας λογής αποκοτιές, ωστόσο, μαθαίνοντες οι Άλλοι, σφόδρα ταράχθηκαν. Και φορές τρεις με το μάτι αναμετρώντας το έχει τους, λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες, με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μία πήχη φωτιά κάτω απ’ τα σίδερα, με τις μαύρες κάννες και τα δόντια του ήλιου. Όπου μήτε κλώνος μήτε ανθός, δάκρυο ποτέ δεν έβγαλαν. Και χτυπούσανε όπου να ‘ναι, σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση. Και η Άνοιξη ολοένα τους κυρίευε. Σαν να μην ήτανε άλλος δρόμος πάνω σ’ ολάκερη τη γη για να περάσει η Άνοιξη παρά μονάχα αυτός, και να τον είχαν πάρει αμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακριά, πέρ’ απ’ την άκρη της απελπισίας, τη Γαλήνη που έμελλαν να γίνουν, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες, και οι άντρες, και οι γυναίκες, και οι λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια.
Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα. Και θερίσανε πλήθος τα θηρία, και άλλους εμάζωξαν. Και την άλλη μέρα εστήσανε στον τοίχο τριάντα.
Μάνος Κατράκης: Προφητικόν
Διάρκεια: 3:22
Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν. Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ’ ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου. Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει. Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Που πρώτα θα κρατήσει τις αχτίδες του, σημάδι ότι καιρός να λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση. Και μετά θα μιλήσει, να πει: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;
-Βλέπω τα έθνη, άλλοτες αλαζονικά, παραδομένα στη σφήκα και στο ξινόχορτο.
-Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές Αυτοκρατόρων και Στρατηγών.
-Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των δικών τους πτωμάτων.
-Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων.
......
Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ’ ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου. Αλλά πριν, ιδού, θα περάσουν γενεές το αλέτρι τους πάνω στη στέρφα γης. Και κρυφά θα μετρήσουν την ανθρώπινη πραμάτεια τους οι Κυβερνήτες, κηρύσσοντας πολέμους. Όπου θα χορτασθούνε ο Χωροφύλακας και ο Στρατοδίκης. Αφήνοντας το χρυσάφι στους αφανείς, να εισπράξουν αυτοί τον μιστό της ύβρης και του μαρτυρίου. Και μεγάλα πλοία θ’ ανεβάσουν σημαίες, εμβατήρια θα πάρουν τους δρόμους, οι εξώστες να ράνουν με άνθη τον Νικητή. Που θα ζει στην οσμή των πτωμάτων. Και του λάκκου σιμά του το στόμα, το σκοτάδι θ’ ανοίγει στα μέτρα του, κράζοντας: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;
-Βλέπω τους Στρατοδίκες να καίνε σαν κεριά, στο μεγάλο τραπέζι της Αναστάσεως.
-Βλέπω τους Χωροφυλάκους να προσφέρουν το αίμα τους, θυσία στην καθαρότητα των ουρανών.
-Βλέπω τη διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών.
......
-Βλέπω ψηλά, μες στους αιθέρες, το Ερεχθείο των Πουλιών.
......
Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει. Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Αλλά πριν, ιδού, θα στενάξουν οι νέοι, και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει
......
Και θα ‘ρθουνε χρόνια χλωμά και αδύναμα μέσα στη γάζα. Και θα ‘χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας. Και θα ‘ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια. Τότε, μην έχοντας άλλη εξορία, που να θρηνήσει ο Ποιητής, την υγεία της καταιγίδας από τ’ ανοιχτά στήθη του αδειάζοντας, θα γυρίσει για να σταθεί στα ωραία μέσα ερείπια. Και τον πρώτο λόγο του ο στερνός των ανθρώπων θα πει, ν’ αψηλώσουν τα χόρτα, η γυναίκα στο πλάι του σαν αχτίδα του ήλιου να βγει. Και πάλι θα λατρέψει τη γυναίκα και θα την πλαγιάσει πάνου στα χόρτα καθώς που ετάχθη. Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!
Πηγή: Μίκη Θεοδωράκη ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ του Οδυσσέα Ελύτη (EMI 2MC)
Ειρήνη Παππά: Της Αγάπης Αίματα με Πορφύρωσαν
Διάρκεια: 1:13
ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ αίματα * με πορφύρωσαν
Και χαρές ανείδωτες * με σκιάσανε
Οξειδώθηκα μες στη * νοτιά των ανθρώπων
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο
Στ’ ανοιχτά του πέλαγου * με καρτέρεσαν
Με μπομπάρδες τρικάταρτες * και μου ρίξανε
Αμαρτία μου να ‘χα * κι εγώ μιαν αγάπη
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο
Τον Ιούλιο κάποτε * μισανοίξανε
Τα μεγάλα μάτια της * μες στα σπλάχνα μου
Την παρθένα ζωή μια * στιγμή να φωτίσουν
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο
Κι από τότε γύρισαν * καταπάνω μου
Των αιώνων όργητες * ξεφωνίζοντας
«Ο που σ’ είδε, στο αίμα * να ζει και στην πέτρα»
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο
Της πατρίδας μου πάλι * ομοιώθηκα
Μες στις πέτρες άνθισα * και μεγάλωσα
Των φονιάδων το αίμα * με φως ξεπληρώνω
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο
Πηγή: Ανθολόγιο Νέου Ελληνισμού
http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=267&author_id=9
Saturday, October 20, 2007
5 ποιήματα του Carl Sandburg (1878-1967)
Διαβάζει ο ίδιος σε ηχογραφήσεις του 1951-1952.
Πηγή: Caedmon Poetry, Carl Sandburg reads (2MC)
Ακούστε τον:
White Ash
There is a woman on Michigan Boulevard keeps a parrot and goldfish and two white mice.
She used to keep a houseful of girls in kimonos and three pushbuttons on the front door.
Now she is alone with a parrot and goldfish and two white mice … but these are some of her thoughts:
The love of a soldier on furlough or a sailor on shore leave burns with a bonfire red and saffron.
The love of an emigrant workman whose wife is a thousand miles away burns with a blue smoke.
The love of a young man whose sweetheart married an older man for money burns with a sputtering uncertain flame.
And there is a love … one in a thousand … burns clean and is gone leaving a white ash.…
And this is a thought she never explains to the parrot and goldfish and two white mice.
They All Want to Play Hamlet
They all want to play Hamlet.
They have not exactly seen their fathers killed
Nor their mothers in a frame-up to kill,
Nor an Ophelia dying with a dust gagging the heart,
Not exactly the spinning circles of singing golden spiders,
Not exactly this have they got at nor the meaning of flowers
--O flowers, flowers slung by a dancing girl—
in the saddest play the inkfish, Shakespeare ever wrote;
Yet they all want to play Hamlet because it is sad like all actors are sad and to stand by an open grave with a joker’s skull in the hand and then to say over slow and say over slow wise, keen, beautiful words masking a heart that’s breaking, breaking,
This is something that calls and calls to their blood.
They are acting when they talk about it and they know it is acting to be particular about it and yet: They all want to play Hamlet.
Cahoots
Play it across the table.
What if we steal this city blind?
If they want anything let ‘em nail it down.
Harness bulls, dicks, front office men,
And the high goats up on the bench,
Ain’t they all in cahoots?
Ain’t it fifty-fifty all down the line,
Petemen, dips, boosters, stick-ups and guns—what’s to hinder?
Go fifty-fifty.
If they nail you call in a mouthpiece.
Fix it, you gazump, you slant-head, fix it.
Feed ‘em …
Nothin’ ever sticks to my fingers, nah, nah, nothin’ like that,
But there ain’t no law we got to wear mittens—huh—is there?
Mittens, that’s a good one—mittens!
There oughta be a law everybody wear mittens.
Mag
I wish to God I never saw you, Mag.
I wish you never quit your job and came along with me.
I wish we never bought a license and a white dress
For you to get married in the day we ran off to a minister
And told him we would love each other and take care of each other
Always and always long as the sun and the rain lasts anywhere.
Yes, I’m wishing now you lived somewhere away from here
And I was a bum on the bumpers a thousand miles away dead broke.
I wish the kids had never come
And rent and coal and clothes to pay for
And a grocery man calling for cash,
Every day cash for beans and prunes.
I wish to God I never saw you, Mag.
I wish to God the kids had ...
Fog
The fog comes
on little cat feet.
It sits looking
over harbor and city
on silent haunches
and then moves on.
Ομίχλη
Η ομίχλη έρχεται
γατοπατώντας.
Σαν σφίγγα κάθεται,
προσέχει το λιμάνι και την πόλη
και φεύγει πάλι.
FS/ATH IX/1996
Friday, October 19, 2007
Ακούτε Θέατρο; «Η Κυρία που δεν πενθεί»
Ακούστε το σατιρικό μονόπρακτο του Κώστα Μουρσελά, σε ηχογράφηση του 1977.
Παίζουν: Ελλη Φωτίου, Στέφανος Ληναίος, Αντώνης Αντωνίου.
Διάρκεια: 46:02
Πηγή: Περιοδικό Ραδιοτηλεόραση, Τεύχος ??/??/2007, ένθετο CD «Η Κυρία που δεν πενθεί», 1977.
Παίζουν: Ελλη Φωτίου, Στέφανος Ληναίος, Αντώνης Αντωνίου.
Διάρκεια: 46:02
Πηγή: Περιοδικό Ραδιοτηλεόραση, Τεύχος ??/??/2007, ένθετο CD «Η Κυρία που δεν πενθεί», 1977.
Subscribe to:
Posts (Atom)